İzmir’in kızları bir elinde de cımbızları
Dişidir, anadır, efedir gidinin tatlı huysuzları
Çıktılarmıydı ipek çoraplarla kordon boyuna
Savaşta da, aşkta da esaslıdır kadın duruşları
Hiçbir topuk tıkırtısı bu kadar
Davetkar çalamaz
Bir göz vuruşuyla yerle bir eder
Böyle bir şey olamaz

Körfezin yakamozu, yıldızı,
Keskin tuzu tadında
Parfümü meltem
Yasemenler açar balkonunda

İzmir’in kızları
Korku yok kitabında
Çal bre bir harman dalı,
Delikanlı makamında

İzmir’in kızları
Ayıptır söylemesi laf aramızda
Sevişe sevişe de ölür,
Dövüşe dövüşe de icabında
Baba sen de ne biçim takardın
Kısacık eteklerime benim
Merdiven altında
Dizimden belime kıvırıverirdim

Balkona çıkar makber okurdum
Köprü inlerdi
Öyle sert sert bakardın ki
Ay! zor yetişirdim

Baba sen anasına bakıp da
Kızını almayacaktın
Küfürlerine anneannemin
Öyle gülmeyecektin

Daha görür görmez
Cigarasını tellerdirdiğini
Şehriban Hanım’ın
Su yeşili gözlerine dalmayacaktın

İzmir’in kızları çırasını yakar adamın

Ne işte, ne aşkta, ne de hayatta
Gönül huzura nail olamadı
Bana akıl verenler benden beter
Bir dönüm toprak bile sulamadı

Bana yeni menajer lazım
Bana yeni menajer lazım
Bana yeni menajer lazım
Bana yeni menajer lazım

Sanırdım beni yanlış anladılar
“Dost kazığı” derdim, olmaz ki bu kadar
Bir baktım aynı cümle, herkes helak
Herkes aynı dertten muzdarip canlar

Bize yeni menajer lazım
Bize yeni menajer lazım
Bize yeni menajer lazım
Bize yeni menajer lazım

Oturup bir taşa daldım düşündüm
Ben kimim, sen kimsin, kim bu düşmanlar
Sora sora bağdat’ı bulur insan
Lâl olsun doğruyu demeyen diller

Bize yeni menajer lazım
Bize yeni menajer lazım
Bize yeni menajer lazım
Bize yeni menajer lazım

Ne yana baksam önünde bir perde
İpin ucunda bir gökte, bir yerde
Birileri karnından konuşuyor
Konduramıyoruz yiğitlik var ya serde

Ama bize konduruyorlar
Kanımızı donduruyorlar
Veriyorlar veriyorlar gazı
Hepimizi dolduruyorlar

Yol arkadaşım gördün mü,
Duydun mu olup bitenleri?
Kıskanıyor insan bazen,
Basıp gidenleri

Yalnızlaşmışız iyice
Üstelik de alışmışız
Hiç beklentimiz kalmamış
Dosttan bile

Korkular basmış dünyayı
Şimdi bir semt adı “vefa”
Kutsal kavgalardan bile
Kaçan kaçana

Anlaşılır gibi değiliz
Tek bedende kaç kişiyiz
Hem yok eden, hem de tanık
Ne esaslı karmaşa

Ben sana küsüm aslında, haberin yok
Koyup gittiğin yerde kötülük çok
Kime kızayım, nazım senden başka kime geçer?
Benim sensiz kolum, bacağım, ocağım yok

Sen esas alemi seçtiğinden beri
Ben o saniyede bittiğimden beri
Dünya bildiğin dünya, dönüp duruyor işte
Uzun uzun konuşuruz birgün son İstanbul beyi

Yol arkadaşım, nerdesin?

Buraya bu acıyı çekmeye geldik
Hazdan kendimizden geçmeye geldik
Hayat iksirinden içmeye geldik
Geldik… Gidiyoruz…

Yollar diken, yollar ıtır yasemen
Her lezzeti tattık aynı kaseden
Şeytan gibi bizi tene hapseden
Bizdik… Biliyoruz…

Beşik gibi sallar hayat bizi
Çeker basar vesikalık resmimizi
Gözlerimiz kimlik belgesi gibi
Kayıt tutar ya buz ya bebek mavisi

Mükemmel teşhisi
Aşk koruyabilir bitek kaldı ise hala masumiyetimizi
Biz altında imzası olan aşıklar
Böyle yazdık vasiyetimizi
Ele verir bizi… Kusursuz, teşrifli

Memleketime çoktan bahar gelmiştir
Başakları şimdiden göğe ermiştir
Dağlarını gelincik basmıştır
Yer, gök ve yürek çiçek açmıştır

Kirazlar olmadan tez vakitte
Asmanın sürgün veren dallarında
Nergisin, zerenin taç yapraklarında
Seninle baharı kutlamaya geliyorum

başımı omzuna yaslamaya
Hayata yeniden başlamaya
Bağında, bahçende, pınarlarında
İçimi yıkamaya geliyorum

Caddelerinde kızlarla oğlanlar
Oynaşıyordur şimdi, ah! hem de nasıl
Başlayan, biten, tazelenen aşklar
Başlıyor ömrümüzde yeni bir fasıl

 Memet daha çok küçüksün Memet
Bilemiyorsun tabi neden bu sonsuz nöbet
O kadar vaktin de olmadı zaten
Ama sen ümit etmeye devam et

Memet biz de bilemiyoruz Memet
Böyle mi sürecek bu ilelebet
Değişir mi dünya, döner mi devran
Ama sen ümit etmeye devam et

Öyle karanlık bir kutu ki insan
Kimse hakiki bir cevap veremez sorsan
Söz dediğin insan icadı lisan
Ama sen yine de hep hayattan bahset

Memet bir türlü gitmiyor gözün gözümden
Hiç büyümemişsin, tanıdım çocuk yüzünden
Kan geldi kederden can özümden
Sen anacığını düşün, çok dikkat et!

Memet daha çok küçüksün Memet
İnsan soyu böyle en nihayet
Öteki de sen, beriki de sen
Kendini de, bizi de, dünyayı da affet

Bir romanı sevdim
Olmaz dediler
O taraf bu taraf
Kalbimizi kırdılar
Of ki of!

Alacağım ben seni
Gireceğim koynuna
Aman ha gelme bu düzenin oyununa
Hiç affı yok

Dibine dibine vurdum şişenin
Sevdim, tınmıyor ne babam ne babası
Aşk bile çözemezse, yazıklar olsun!
Ne bu uçurum böyle yürekler arası

Tıngırdama tıngırdama olmaz olası
Şıngırdama şıngırdama gerdan parası
Anası, danası, yedi sülalesi
Aç aç doymuyor insan mayası

Tak tak tak tak vursunlar beni
Koparıp yalnıza koysunlar beni
Aşığım, aşık! duysunlar beni
Adeti batsın, e mi?

İnsanı insandan ayıranı kayıranı
Sen ıslah et aşka yasak buyuranı
Hak, ya hak!

Tepeden bakanını, zulüm yapanını
Ruhunu çula çaputa hak diye satanını
Yak, mevlam yak!

Bu korkunç kuraklık
Boynu bükük buğday başakları
Bu çorak toprak, bu susuzluk
Tanrı’nın kuruyan gözyaşları

Bebeler ergen doğuyor
Ninniler kahramanlık masalları
Yaşayanlar bu kanlı haritada
Taşırken iki büklüm onca yası

Bir büyük gözaltı hayatımız
Ölü çocuklar coğrafyasında
Kayıplar destanı hikayemiz
Melekler anaların dilsiz yasında

Bu bir bataklık
Yutuyor körpe tomurcukları
Dört kitap yazıyor
Eşittir Tanrı’nın çocukları

Her insan meyillidir ihanete, cinayete
Her insan merhametli ve zalimdir
Bir yandan gücün suç ortaklığında
Bir yandan sızlar vicdan, ilahi bir takiptir

Buralarda artık
Parlamıyor ayışığı
Güneşimize kar yağdı
Gidenlerden haber yok
Yasaksız aşklar yabancı
Aşina tuzak savaşlar
Üzerimize örtülünce
Lacivert akşamlar

Sen seç artık
Sen seç artık ooy oy ooy oy
Ne şarkı ne ayışığı ooy oy ooy oy
Ne ölüm kalım
Ne gençlik çağım
Darmadağın , darmadağın
Darmadağın , darmadağın
Bir atımlık umudum kaldı

Sen seç artık
Sen seç artık ooy oy ooy oy
Ne şarkı ne ayışığı ooy oy ooy oy
Ne ölüm kalım
Ne gençlik çağım
Darmadağın , darmadağın
Darmadağın , darmadağın
Bir atımlık umudum kaldı

Bir daha açar mı karanfil korkusuz?
Bir daha uçar mı güvercin şehirde?
Yalancı güneşli bir ocak
Mübarek Cuma gününde

Gitti cancağızım gitti
Bitti son İstanbul
Kaldırımlar zabıt tuttu şahidiz hepimiz,
Her yer tetikti

Sen de çekip gitme
Dayan be umudum
Dön gel, dön gel
Meydan okur hayat
Pabuç bırakmaz ölüme
Dön gel, dön gel
Bir daha yazar mı kalem kanaya kanaya?
Kağıdı da kan tutar, ağaç değil mi soyu?
Ağla, doyasıya ağla!
Aynı denizde çoğalır yüreğin özsuy